Notes on a documentary
kapapanood ko lang ng bowling for columbine sa dvd (pirated, of course).

1. ang ganda!

2. epic kung epic. a cast of thousands. locations all over the map. it seems like it took years to make. and it's a goddamn docu!

3. gago talaga si michael moore. hindi ko yata kayang gawin ang mga ginagawa niyang provocation. sinugod ang k-mart office with two columbine victims in tow? it borders on exploitation. buti na lang it ended victoriuosly. tapos tang ina ang grilling kay charlton heston. nakakaawa din yung matanda. which brings me to my next point:

4. mukhang may pattern ang structures ng mga pelikula ni michael moore. lahat (o baka hindi naman lahat) ay nagca-climax sa isang interview ng isang high-profile corporate celebrity (na ginagawa niyang simbolo ng kung anuman ang issue na tinatackle niya) bago umabot sa dulo ng pelikula. chuck heston na nra president dito; yung nike president sa the big one; tapos yung roger na president ng general motors doon sa roger and me na hindi naman niya na-interview actually pero pinuntahan niya sa stockholders meeting.

5. kinilig ako sa audio commentary kasi ang nagsasalita ay ang mga interns, production assistants at receptionists ng pelikula! talagang champion of the small working man etong si michael moore hehe. pero sayang lang kasi minsan sabay-sabay silang nagsasalita (siyam yata sila!) kaya nagsasapawan. sayang kasi minsan parang may magandang personal anecdote na sasabihin ang isa (kunwari, "for this footage, i...") tapos biglang masasapawan ng medyo walang kuwentang remark galing sa isa (kunwari, "that dog has cute eyes"). hindi ko tuloy tinapos ang panonood ko. which brings me to my next point.

6. nung sinimulan ko ang blog kong ito, umasa ako na dito ko malalagay ang mga maliliit na bagay na nangyayari sa akin bilang isang maliit na manggagawa sa isang industriya na kung tutuusin minsan ay kalokohan lang naman talaga. bakit ba hindi ko ito nagagawa? sayang ang mga nakalipas na kuwento, obserbasyon, tsismis, low points, high points, idealistic bullshit and cynical mas bullshit. eto ang idea: e kung simulan kong ikuwento isa-isa ang maliliit na anecdotes na maaalala ko? pag sumikat ako, malay niyo mga putang ina ninyo, ito ang hahagilapin nilang document of the saga of me as a working person. parang yung mga na-publish na journals ni cameron crowe sa rolling stone tungkol sa, para magbanggit ng isa lamang na halimbawa, making of jerry maguire. pero etong sa akin mas fringe. isipin mo, interesado ka ba talagang mabasa ang mga foibles ng isang script continuity on the set of bahay ni lola? "tang ina, nasaan ang gray na seat cover ng kotseng yan? nakunan na yan dati!" *breakdown* pero pramis, mas insightful sana ang blog na ito.